Waarom is het toch? Dat wanneer ik heel eventjes maar met je praat of je aankijk, ik me telkens maar weer afvraag, waar gaat dit heen? Ben ik de enige die zich dit afvraagt?
Waarom, raak je mij tot in mijn diepste, kun je me maken en breken met slechts wat woorden, een blik die me negeert.. Waarom is alles wat ik vraag?
Waarom voelt dit zo heftig, maar doe ik net of ik er geen aandacht aanbesteed terwijl ik alleen maar aan jou denk?
Waarom blijf je zwijgen als ik zeg wat ik werkelijk voor je voel?
Vertel me nou eens eerlijk wat jij voelt en met je houding bedoelt?
Eerst wil je me en dan weer niet, je trekt me na je toe en duwt me dan weer weg..
Soms voelt het of je na me kijkt, zo vertrouw maar toch zo onbekend.. We zijn als twee vreemden die al heel lang om elkaar heen draaien..
Dit alles ben ik niet gewend het brengt me in verwarring, ik voel liefde maar toch ook weer niet, ik durf me gevoel niet de vrije loop te laten want ik wil die vriendschap of bijzondere band behouden.
Lieverd hoe moet ik het weten als jij zwijgt, hoe moet ik je laten voelen dat er meer is dan jij denkt.. Ik wil onze band niet verpesten maar als ik helemaal niks laat blijken of voelen zal ik het never nooit weten hoe het tussen ons had kunnen zijn....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten